ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Στην πόλη, ο χρόνος είναι ο απόλυτος δυνάστης. Μετράμε τη ζωή μας σε deadlines, σε ραντεβού, σε «9 με 5» και σε χρονόμετρα που τρέχουν. Τι θα συνέβαινε όμως αν αποφασίζαμε, ως κοινωνία, ότι το ρολόι δεν έχει πια καμία εξουσία πάνω μας;

Στο μικρό νησί Sommarøy της Νορβηγίας, οι κάτοικοι δεν έκαναν απλώς μια σκέψη έκαναν επανάσταση. Σε έναν τόπο πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, όπου ο ήλιος αρνείται να δύσει για 69 ολόκληρες ημέρες το καλοκαίρι, οι άνθρωποι αποφάσισαν να σπάσουν τα δεσμά των χρονικών συμβάσεων. Εκεί, το να βάφεις το σπίτι σου στις δύο τα ξημερώματα ή να κολυμπάς με τα παιδιά σου στη μέση της «νύχτας» δεν είναι εκκεντρικότητα – είναι η απόλυτη κοινωνική ελευθερία.

Η Γέφυρα που «φυλακίζει» τον χρόνο

Το πρώτο πράγμα που αντικρίζει κανείς πλησιάζοντας στο Sommarøy είναι μια γέφυρα. Αλλά όχι μια οποιαδήποτε γέφυρα. Τα κάγκελά της είναι γεμάτα από ρολόγια χειρός. Οι επισκέπτες, μιμούμενοι τους ντόπιους, βγάζουν τα ρολόγια τους και τα δένουν εκεί, συμβολίζοντας την είσοδό τους σε μια ζώνη όπου η ώρα δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια πράξη απελευθέρωσης από το άγχος που μας καταδιώκει στα αστικά κέντρα.

Ζωή χωρίς «πρέπει»

Για τους 300 περίπου κατοίκους του «Νησιού του Καλοκαιριού», η επίσημη ανακήρυξη του τόπου τους ως "Time-Free Zone" ήταν μια ανάγκη να επισημοποιηθεί αυτό που ήδη ζούσαν. Όταν το φως είναι μόνιμο, ο βιολογικός ρυθμός αλλάζει.

«Αν θέλεις να κουρέψεις το γκαζόν στις 4 το πρωί, το κάνεις. Αν οι έφηβοι θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο στις 2 μετά τα μεσάνυχτα, το κάνουν», λένε οι ντόπιοι. Η κοινωνική πίεση του «πρέπει να κοιμηθώ γιατί η ώρα είναι 11» απλά εξαφανίζεται.

Μήπως ο χρόνος είναι μια κοινωνική φυλακή;

Μήπως το παράδειγμα του Sommarøy είναι η απάντηση στο burnout της σύγχρονης ζωής; Η περίπτωση αυτής της μικρής κοινότητας μας υπενθυμίζει ότι πολλές από τις δομές που μας προκαλούν στρες είναι τεχνητές.

Φυσικά, μια σύγχρονη μεγαλούπολη δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ρολόγια. Ωστόσο, το Sommarøy μας διδάσκει κάτι πολύτιμο για την ψυχική μας υγεία: την αξία του να «ακούμε» το σώμα μας και τις ανάγκες μας, αντί να ακολουθούμε τυφλά τους δείκτες ενός ρολογιού.

Η επόμενη μέρα

Η κίνηση των κατοίκων να ζητήσουν και επίσημα από το νορβηγικό κράτος την κατάργηση του ωραρίου στα καταστήματα και τα σχολεία κατά τους θερινούς μήνες, άνοιξε μια παγκόσμια συζήτηση για την ποιότητα ζωής. Στο τέλος της ημέρας –αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο σε έναν τόπο χωρίς δύση– το Sommarøy παραμένει ένας φάρος αισιοδοξίας.

Μας θυμίζει ότι, ακόμα και στον πιο τυποποιημένο κόσμο, υπάρχει πάντα χώρος για να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας.

Εσείς, αν μπορούσατε να «πετάξετε» το ρολόι σας για μια μέρα, τι θα επιλέγατε να κάνετε στη μέση της νύχτας;