EDITORIAL

Η σημερινή Κυριακή δεν είναι απλώς μια επέτειος στο ημερολόγιο. Είναι η μέρα που σταματάμε για λίγο τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας για να κοιτάξουμε τον άνθρωπο που αποτελεί το πρώτο μας στήριγμα, το πιο ασφαλές μας καταφύγιο. Τον μπαμπά. Εκείνον που με μια κουβέντα, ένα βλέμμα ή ακόμα και με τη σιωπή του, μας έμαθε τι θα πει ασφάλεια, δύναμη και ανιδιοτελής προσφορά.

Η πατρότητα δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης. Είναι ένας καθημερινός, αθόρυβος αγώνας. Είναι τα ροζιασμένα χέρια από την κούραση της δουλειάς, οι ώρες που ξενύχτησε από αγωνία πάνω από το προσκεφάλι μας, οι θυσίες που έκανε χωρίς ποτέ να τις διατυμπανίσει, σβήνοντας τις δικές του ανάγκες για να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά του. Ο πατέρας είναι εκείνος ο ήρωας που δεν φοράει κάπα, αλλά ξέρει να διώχνει κάθε μας φόβο με μια του μόνο αγκαλιά. Είναι ο άνθρωπος που μας έμαθε να πετάμε, μένοντας ο ίδιος στο παρασκήνιο για να καμαρώνει τις δικές μας πτήσεις.

Σήμερα, ας μην αφήσουμε τη μέρα να περάσει σαν μια απλή Κυριακή. Ένα σφιχτό αγκάλιασμα, ένα «σ' αγαπώ» ή ένα «ευχαριστώ για όλα» –από αυτά που ίσως δεν λέμε συχνά μέσα στη βιασύνη της ζωής– είναι το πολυτιμότερο δώρο. Γιατί για έναν πατέρα, η μεγαλύτερη δικαίωση είναι να βλέπει τα παιδιά του να προοδεύουν, να γίνονται σωστοί άνθρωποι και να ξέρει ότι η αγάπη του έπιασε τόπο.

Χρόνια πολλά σε όλους τους πατεράδες. Σε εκείνους που σήμερα θα ακούσουν τις παιδικές φωνές να πλημμυρίζουν το σπίτι, σε εκείνους που θα δεχτούν ένα συγκινημένο τηλεφώνημα από μακριά, αλλά και σε όλους όσοι κοιτάζουν σήμερα τον ουρανό. Σε όσους κρατούν τη μορφή, τη φωνή και τις συμβουλές του δικού τους πατέρα ζωντανές μέσα στην καρδιά τους, σαν μια γλυκιά, παντοτινή συντροφιά.

Χρόνια πολλά, μπαμπά!